Dostawa i płatność

Śledź nas:

F U N D A C J A     K A R M E L    N A    W O L I

+48 783 508 473

RODO

Formularz kontaktowy

Regulamin

SKLEP

KRS: 0000827786
NIP: 5272920846
REGON: 385562107

Numer konta:
PL76 1240 6218 1111 0010 9702 7550
ul. Wolska 27/29
01-201 Warszawa


fundacja@karmelnawoli.pl

zamowienia@karmelnawoli.pl

+48 605 980 286

FUNDACJA KARMEL NA WOLI

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Przystępuje do I Komunii Świętej w kościele św. Bartłomieja w Andrzejewie.

 

Po ukończeniu szkoły powszechnej jest uczniem gimnazjum Wojciecha Górskiego w Warszawie. W 1913 r. przyjmuje sakrament bierzmowania w parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Andrzejewie.

 

Po wybuchu wojny uczy się w Łomży w Prywatnej Siedmioklasowej Szkole Handlowej, gdzie działa także w Harcerstwie.

 

Uczy się w Liceum św. Piusa X we Włocławku (Niższe Seminarium Duchowne), gdzie w 1920 r. zdaje maturę. Już w wieku 16 lat postanawia wstąpić do stanu duchownego.

 

Jest klerykiem Wyższego Seminarium Duchownego we Włocławku. 3 sierpnia 1924 r., w dniu swoich 23 urodzin, przyjmuje święcenia kapłańskie we włocławskiej bazylice katedralnej. 5 sierpnia odprawia Mszę prymicyjną w kaplicy Matki Boskiej Częstochowskiej na Jasnej Górze i po kuracji, odbytej z powodu choroby płuc, w październiku zostaje wikarym przy katedrze włocławskiej. Równocześnie pełni obowiązki redaktora pisma „Słowo Kujawskie” i prefekta szkolnego.

 

Studiuje na Wydziale Prawa Kanonicznego oraz na Wydziale Prawa i Nauk Ekonomiczno – Społecznych na  Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.

22 czerwca 1929 r. uzyskuje doktorat z prawa kanonicznego broniąc pracę na temat Prawa rodziny, Kościoła i państwa do szkoły. W okresie studiów działa społecznie m.in. w Stowarzyszeniu Katolickiej Młodzieży Akademickiej „Odrodzenie” oraz „Bratniej Pomocy”.

 

Odbywa długą podróż naukową po Europie w celu obserwacji rozwoju katolickiej myśli społecznej, której zwieńczeniem jest praca pt. Główne typy Akcji Katolickiej za granicą.

Jest wykładowcą w Wyższym Seminarium Duchownym we Włocławku, pełni rolę redaktora naczelnego miesięcznika „Ateneum Kapłańskie” (lata 1932 – 1939).

Od 1938 r. zasiada w Radzie Społecznej przy Prymasie Polski.

Wolne chwile poświęca na kierowanie Chrześcijańskim Uniwersytetem Robotniczym, organizuje Katolicki Związek Młodzieży Robotniczej, tworzy sieć Katolickich Uniwersytetów Ludowych oraz jest znanym działaczem Akcji Katolickiej.

Jest kapelanem Zakładu dla Niewidomych w Laskach, gdzie przebywa u ks. Władysława Korniłowicza oraz należy do konspiracji wojskowej i cywilnej. Jest również kapelanem AK Okręgu Kampinoskiego, a w czasie Powstania Warszawskiego pracuje w szpitalu polowym w Laskach. W ramach podziemnego uniwersytetu prowadzi wykłady i tajne nauczanie dla młodzieży.

Obejmuje kierownictwem duchowym grupę młodzieży żeńskiej skupionej wokół Marii Okońskiej, tzw. „Ósemki”, która po wojnie wspiera Wyszyńskiego na kolejnych etapach kapłańskiego życia (od 1957 r. jako Instytut Świecki Pomocnic Maryi Jasnogórskiej, Matki Kościoła).

Po zakończeniu wojny powraca do Włocławka, gdzie reaktywuje Wyższe Seminarium Duchowne, zostaje jego rektorem i jednocześnie zaczyna pełnić funkcję proboszcza w kilku odległych od siebie parafiach. Rozpoczyna wydawanie pisma diecezjalnego „Ład Boży” oraz „Kroniki Diecezji Włocławskiej”.

W wieku 45 lat otrzymuje nominację od papieża Piusa XII na biskupa lubelskiego, zostając najmłodszym członkiem Episkopatu Polski.

12 maja przyjmuje sakrę biskupią na Jasnej Górze z rąk Prymasa kard. Augusta Hlonda.

Jest biskupem w Lublinie, jednocześnie ordynariuszem diecezji i kanclerzem KUL, daje się poznać jako wielki kaznodzieja. Od maja 1946 r. jest stale inwigilowany przez funkcjonariuszy UB. Jest członkiem wielu ważnych komisji Konferencji Episkopatu Polski, a we wrześniu 1947 r. w imieniu Episkopatu Polski przygotowuje ważny list pasterski, poddając krytycznej ocenie politykę wyznaniową komunistów.

Zgodnie z życzeniem umierającego Prymasa Augusta Hlonda, papież Pius XII mianuje Stefana Wyszyńskiego Arcybiskupem warszawsko-gnieźnieńskim i Prymasem Polski.

2 lutego odbywa się ingres w Gnieźnie, a 6 lutego ingres w Warszawie. Prymas Wyszyński w drodze z Gniezna do Warszawy szczęśliwie unika zamachu przygotowanego na niego przez funkcjonariuszy UB.

Przewodniczy Radzie Głównej Episkopatu Polski oraz Konferencji Plenarnej.

Wobec groźby eliminacji Kościoła i katolicyzmu z życia publicznego, z inicjatywy Prymasa rozpoczynają się systematyczne rozmowy z rządem, które doprowadzają do zawarcia 14 kwietnia 1950 r. porozumienia normującego pozycję Kościoła, katolików i ich praw religijnych w państwie.

Zostaje wyniesiony do godności kardynalskiej.

Wystosowuje do władz słynny memoriał Non possumus, sprzeciwiający się dekretowi, który m.in. zobowiązywał duchownych do składania ślubowań na wierność Polsce Ludowej, a władzom PRL przyznawał prawo do obsady i znoszenia stanowisk duchownych w Kościele.

25 września 1953 r. późnym wieczorem zostaje aresztowany w Domu Arcybiskupów Warszawskich. Przez trzy następne lata jest przetrzymywany w kolejnych miejscach odosobnienia: w Rywałdzie, Stoczku Klasztornym, Prudniku Śląskim i klasztorze sióstr Nazaretanek w Komańczy. Jest stale inwigilowany i przesłuchiwany.  

16 maja 1956 r. pisze w Komańczy tekst Jasnogórskich Ślubów Narodu, będących odnowieniem królewskich ślubów lwowskich Jana Kazimierza w ich 300-setną rocznicę, które zostają odczytane 26 sierpnia 1956 r. na Jasnej Górze przez bp. Michała Klepacza. 28 października 1956 r. na fali odwilży zostaje zwolniony z internowania i powraca do Warszawy.

Doprowadza do zawarcia nowego, korzystnego dla Kościoła tzw. małego porozumienia z władzami, na mocy którego m.in. przywrócono w szkołach lekcje religii oraz zwolniono z aresztu i internowania wszystkich biskupów, a z obozów pracy siostry zakonne.

Powołuje Instytut Prymasowski Stefana Kardynała Wyszyńskiego w Warszawie.

Tworzy i przeprowadza program Wielkiej Nowenny, przygotowującej wiernych do obchodów Tysiąclecia Chrztu Polski. W jej ramach inicjuje m.in. cykliczne pielgrzymki stanowo-zawodowe na Jasną Górę połączone z peregrynacją po parafiach kopii obrazu Czarnej Madonny.

Aktywnie uczestniczy w obradach Soboru Watykańskiego II, opowiada się m.in. za wprowadzeniem języków narodowych do liturgii.

Podpisuje się pod listem Episkopatu Polski do biskupów niemieckich, w którym znajdują się słowa: „przebaczamy i prosimy o przebaczenie”. W jego konsekwencji władze odmawiają mu paszportu i nie uczestniczy w obchodach milenijnych w Kościele powszechnym odbywających się w 1966 r. w Rzymie.

Przewodniczy uroczystościom milenijnym na Jasnej Górze i uroczystemu oddaniu narodu w macierzyńską niewolę Maryi za wolność Kościoła w Polsce i w świecie.

Z inicjatywy m.in. światowej Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej kandydatura kardynała zostaje zgłoszona do Pokojowej Nagrody Nobla.

Prymas uczestniczy w inauguracji pontyfikatu papieża Jana Pawła II.

Stoi na czele Komitetu Honorowego w trakcie trwania I pielgrzymki Jana Pawła II do ojczyzny.

Wspiera powstanie NSZZ „Solidarność”, pełni rolę mediatora między „Solidarnością”, a władzą komunistyczną. Z jego inicjatywy w styczniu 1981 r. dochodzi do historycznej wizyty przedstawicieli „Solidarności” u Ojca Świętego w Rzymie.

Badania lekarskie wykazują śmiertelną chorobę nowotworową. 16 maja przyjmuje sakrament namaszczenia chorych. 22 maja ostatni raz występuje publicznie otwierając obrady Rady Głównej Episkopatu Polski.

28 maja w uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego o godzinie 4:40 Prymas umiera. Trumna zostaje wystawiona w Domu Arcybiskupim, a następnie przeniesiona do kościoła seminaryjnego przy Krakowskim Przedmieściu w Warszawie.

31 maja odbywają się uroczystości pogrzebowe na Pl. Zwycięstwa, a ciało zmarłego zostaje złożone w bazylice archikatedralnej św. Jana Chrzciciela w Warszawie.

Rozpoczyna się proces beatyfikacyjny prymasa Stefana Wyszyńskiego, którego diecezjalny etap zostaje zamknięty przez prymasa Józefa Glempa 6 lutego 2001 r.

Pośmiertnie zostaje odznaczony Orderem Orła Białego.

Papież Franciszek podpisuje dekret o heroiczności cnót kard. Stefana Wyszyńskiego.

Papież Franciszek podpisuje dekret zatwierdzający cud za wstawiennictwem kard. Stefana Wyszyńskiego, otwierając tym samym drogę do jego beatyfikacji.

Kardynał Stefan Wyszyński zostaje beatyfikowany podczas uroczystej Mszy św. w Świątyni Opatrzności Bożej w Warszawie.

Stefan Wyszyński przychodzi na świat w Zuzeli nad Bugiem, na pograniczu Mazowsza i Podlasia, jako drugie dziecko w rodzinie rolników Stanisława (organisty miejscowej parafii) oraz Julianny z d. Karp. Tego samego dnia zostaje ochrzczony w parafii Przemienienia Pańskiego.

Matka umiera gdy Stefan ma 9 lat.

Ma liczne rodzeństwo: siostry Anastazję, Stanisławę i Janinę, brata Wacława oraz przyrodnią siostrę Julię i brata Tadeusza.

3 sierpnia 1901 r.

BIOGRAFIA

1911 r.

1912-1915 r.

1915-1917 r.

1917-1920 r.

1920-1924 r.

1925-1929 r.

1929-1930 r.

1931-1939 r.

1942-1945 r.

marzec 1945 r.

4 marca 1946 r.

1946-1948 r.

12 listopada 1948 r.

 1949 r.

 1949-1981 r.

 6 lipca 1949 r.

 12 stycznia
1953 r.

 8 maja 1953 r.

 1953-1956 r.

8 grudnia 1956 r.

1957 r.

1957-1965 r.

1962-1965 r.

grudzień 1965 r.

3 maja 1966 r.

1978-1979 r.

22 października 1978 r.

2-10 czerwca 1979 r.

 1980 r.

 1981 r.

 1989 r.

 3 maja 1994 r.

 18 grudnia
2017 r.

 2 października
2019 r.

 12 września
2021 r.

1943 r.

ABC Społecznej Krucjaty Miłości

 

1. Szanuj każdego człowieka, bo Chrystus w nim żyje. Bądź wrażliwy na drugiego człowieka, twojego brata (siostrę).

 

2. Myśl dobrze o wszystkich – nie myśl źle o nikim. Staraj się nawet w najgorszym znaleźć coś dobrego.

 

3. Mów zawsze życzliwie o drugich – nie mów źle o bliźnich. Napraw krzywdę wyrządzoną słowem. Nie czyń rozdźwięku między ludźmi.

 

4. Rozmawiaj z każdym językiem miłości. Nie podnoś głosu. Nie przeklinaj. Nie rób przykrości. Nie wyciskaj łez. Uspokajaj i okazuj dobroć.

 

5. Przebaczaj wszystko wszystkim. Nie chowaj w sercu urazy. Zawsze pierwszy wyciągnij rękę do zgody.

 

6. Działaj zawsze na korzyść bliźniego. Czyń dobrze każdemu, jakbyś pragnął, aby tobie tak czyniono. Nie myśl o tym, co tobie jest kto winien, ale co Ty jesteś winien innym.

 

7. Czynnie współczuj w cierpieniu. Chętnie spiesz z pociechą, radą, pomocą, sercem.

 

8. Pracuj rzetelnie, bo z owoców twej pracy korzystają inni, jak Ty korzystasz z pracy drugich.

 

9. Włącz się w społeczną pomoc bliźnim. Otwórz się ku ubogim i chorym. Użyczaj ze swego. Staraj się dostrzec potrzebujących wokół siebie.

 

10. Módl się za wszystkich, nawet za nieprzyjaciół.

POWRÓT DO MENU

NASTĘPNA STRONA:

Pierwsze spotkania ze Wspólnotą warszawską